لینک کوتاه مطلب : http://tassir.ir/?p=7870

شرح نوشت یک خبرنگار از اکران فیلم های جشنواره فجر در رشت

گروه فرهنگی تاثیر/ بهاره مقدم_ متاسفانه به علت مشغله کاری فرصت نشد از نخستین روز جشنواره فیلم فجر شاهد آثار باشم و شاید اگر اصرار یکی از دوستان قدیمی برای نوشتن نقدفوری نبود، امروز هم راهی سینما نمی شدم.
بی تعارف بگویم ۱۰ درصدهم احتمال نمی دادم با چنین سینمای لبریز از جمعیتی مواجه شوم،یعنی اصلا فکرش را نمی کردم جشنواره برای مردم استان من انقدر مهم باشد!
آن هم جمعیتی که از فیلمساز و  ژورنالیست گرفته تا عامه مردم را شامل می شد و باید بهایی بیش از بهای بلیط های معمول بپردازند.
همه هم شیک پوش و از طبقه مرفه بی درد نبودند، درهم بودند مثل هرجای دیگری.
این حجم ازجمعیت را برای اکران  فروشنده و  سلام بمبئی هم دیده بودم؛
اما این ازدحام یک پیام روشن داشت:
مردم ما
باوجود تمام مشکلات اقتصادی و معیشتی،
“حاضرند برای  فرهنگ پول خرج کنند”
و این دقیقا همان نکته ای است که مسئولان از کنارش ساده می گذرند،
وقتی پس از گذشت قریب به ۴دهه از انقلاب اسلامی،
بخشی از جوانان ایرانی،
ایمانشان از جنس عادت است و براساس شنیده ها و نه بر اساس سنجیده ها، دین و نظامشان را یدک می کشند و هزاران علامت سوال در ذهنشان می گذرد،
یعنی متولیان فرهنگ این سرزمین
سخت در خوابند و خرما بر نخیل!
#انقلابی بودن
تنها به شور خلاصه نمی شود
شعور و بصیرت انقلابی
همان منطقی است که پس از۱۴۰۰سال،
توجیه عقلانی برای ایثار حسین(ع) و ماجرای کربلا ارائه می دهد؛
حال آنکه متاسفانه بانسلی مواجهیم
که پر از خالی است!
و با دو ردیف متهم در این پرونده روبروییم
نخست جماعتی دگم که منکر هرگونه هنر و فناوری و به اصطلاح آپدیت شدن اند و جز شعار و حرف های ثقیل خروجی دیگری ندارند.
و متهم دوم غرب زده های سراپا واداده ای هستند که مرغ همسایه برایشان غاز است و خواهان پاک کردن سبقه دینی و انقلابی این ملتند.
خفگی
یک فیلم معمولی بود
که با تکیه بر نام هایی چون #الناز_شاکردوست فریدون جیرانی و  نوید محمدزاده توانست چنین ازدحامی را آن هم نه در تهران، بلکه در استانی دیگر با نخستین اکرانش فراهم آورد.
متولیان دستگاه های فرهنگی آیا می دانند با استفاده از ظرفیت همین جشنواره ها، سینماها و نام ها تا چه اندازه می شد افق های روشن آرمانگرایی اسلامی را ترسیم کرد؟
معتقدم عرضه محتوای خوب، دور از شعار زدگی با چاشنی علم و هنر روز، تنها راهکار نجات فرهنگی است که این روزها با خیلی چیزها مخلوط شده!
شما بسازید، بیاراییدش، سلیقه نسل جوانتان را ضمیمه اش کنید و مطمئن باشید این مردم به اثر فاخر “نه” نخواهند گفت!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *