حاشیه نوشتی بر فیلم ” سارا و آیدا ” | کلیشه ی برخورد شخصیت ها با بحران زندگی

انتخاب میان خوب و بدماهیت کلی فیلم است. ماهیتی که برای "یک روز بخصوص" همایون اسعدیان به یک امتیاز بدل می شود اما سارا و آیدا را به یک فیلم معمولی تنزل می دهد.

بهاره مقدم – سارا و آیدا آخرین ساخته مازیار میری قابل قیاس با هیچ یک از آثار وی از جمله حوض نقاشی، سعادت آباد و کتاب قانون نیست. فیلم، داستان دو دوست صمیمی را روایت می کند که دچار مشکلاتی می شوند و تصمیم می گیرند در کنار هم این مشکلات را حل کنند.

فیلمنامه ضعف های فراوانی دارد. هیچ اوج و کشش خاصی در آن دیده نمی شود. هرچقدرهم که کارگردان را از لحاظ تکنیکی قدر محسوب کنیم اما ضعف فیلمنامه و سطح معمولی آن به کار ضربه زده است. کاراکترها معمولی هستند، نقش اصلی داستان را سارا و آیدا بازی می کنند و مصطفی زمانی مهم ترین شخصیت فرعی داستان است. قابل حدس بودن قصه، پیش بینی شخصیت ها و فینالی که انتظار می رفت، از فیلم خلوت میری اثر دلچسبی بر جای نگذاشته است. مخاطب همواره چند دقیقه بعد فیلم را پیش بینی می کند و پیش بینی هایش درست از آب در می آید!

گمان می رود میری در سارا و آیدا تلاش کرده تا مختصری از سبک فرهادی را به نمایش بگذارد؛ تلاشی که موفق نبوده و بدجور در ذوق مخاطب می زند.

انتخاب میان خوب و بدماهیت کلی فیلم است. ماهیتی که برای  “یک روز بخصوص” همایون اسعدیان به یک امتیاز بدل می شود اما سارا و آیدا را به یک فیلم معمولی تنزل می دهد. مصطفی زمانی با بر عهده گرفتن نقش منفی چالش جالبی را برای خودش رقم می زند. می توان گفت او در ادای نقشش موفق بوده اما آن قدر قصه ساده روایت می شود که بد بودن او هم در ذهن مخاطب شکلی مبالغه آمیز می گیرد.

پگاه آهنگرانی در نقش آیدا بازی بدی ارائه نمی کند. قیاس آیدا با  نقش هایی که اواخر بر عهده او بوده  و هیچ کدام موفق نبوده اند نظیر هفت ماهگی و تیک آف، نشان می دهد که باید سطح بازی در این فیلم را از وی پذیرفت. بازی حسی غزل شاکری می توانست اوجی برای سارا و آیدا باشد اما سبک گویش شاکری و لحنی که به دل نمی نشیند به اضافه دیالوگ هایی که در سراسر فیلم تکرار می شوند  را هم باید از نقاط ضعف فیلم دانست. تیناپاکروان که خود بارها در مقام فیلمسازی نیز ظاهر شده، بازی درخشانی ارائه نمی دهد.

رابطه دو دوست آن هم از نوع دخترانه اش می توانست اثر جذاب تری را در برابر مخاطبان قرار دهد، اما کلیشه ی برخورد آدم ها با بحران های زندگی بدون هیچ زاویه نگاهی جدید از “سارا و آیدا” فیلمی متوسط رو به پایین ساخته است. خبری از جذابیت های بصری، تکنیک های فیلمبرداری و هیچ اتفاق جدیدی نیست. به نظر می رسد میری برای اینکه بتواند تجریه موفق حوض نقاشی را تکرار کند نیازمند است تا در فیلم هایش دقت بیشتری به جزییات داشته باشد و علاوه بر تکیه بر روی توان تکنیکی خودش، عوامل حرفه ای تری برای فیلم برگزیند.

منبع: اختصاصی